فضفضة واحد مجهول

[هتـــلر]

انا كان نفسى احس انى مميز بجد و قادر اعمل حاجه كبيره تخلينى احس انى شرفت اللى بيجبونى بجد
بس كل يوم بحس انى قليل اوى و قدراتى محدوده اوى و شاطر اوى فى وهم نفسى
اكتشفت انى بصبر نفسى باوهام و بعدين اصدقها عشان افرح فرحة مزيفه و ملهاش معنى و لا طعم
انا زعلان اوى انى هفضل عادى و تعبان و مجرد نسخه من ملايين النسخ و مش هسيب اى بصمه كويسه
مش حاسس انى ليا لازمه دلوقتى و لا فارق مع حد حتى بابا وماما انا شايف انهم باصين ليا بشفقه ووقعو فى كلامهم ادامى و قالو عيوبى بشفقه كده تخلى الواحد يكره نفسه
حاولت افكر كتير لاقيت احلى افكارى ناس قالتلها قبل كده و اكنها افكار عاديه و بصراحه حاجه توجع اوى لما تعرف ان افكارك اللى فاكرها واو عاديه اوى بالنسبه لناس تانيه
كان نفسى اعمل حاجه بس واضح انى ولا حاجه و ربنا مش كاتبلى اثبت نفسى
عمرى ما فكرت فى حاجه الا وبعدين اكتشفت ان كان فيه احسن من كده و انى كنت معتوه عشان فكرت كده
انا اللى عرفته طول حياتى انى صغير اوى اوى اوى و جاهل جداً جدا و عندى قدرة عجيبه على خداع الذات
حاولت اتغير بقالى كتير اوى و لسه زى ما انا و نفس الشخصيه ونفس طريقة التفكير و كل حاجه
ندمان اوى على كلام كتير قلته و على تصرفات كتير عملتها و بستحقر نفسى اوى لما افكر انى عملت كده
حتى القرب من ربنا حاسس انى مقصر فيه تماماً و كل ما اقرب محسش بطعم الراحه اللى حاسس بيها الناس المؤمنه اوى
هرجع تانى زى المعاتيه اكتب حاجات عن الامل و الاجتهاد و و وو و فى الاخر ارجع تانى اكتئب و اتخنق و ارجع تانى اكتب كلام حلو و ارجع تانى اكره نفسى
دورة ممله و مقززه